Het konijn in de maan

De schaduw op het oppervlakte van de volle maan kan dienst doen als een culturele inktvlek test. 

Wanneer je naar de maan kijkt, blijken er lichte en donkere plekken zichtbaar te zijn. In de oudheid dacht men dat deze donkere plekken zeeën waren, maar tegenwoordig weten we dat het vlaktes zijn waar het zonlicht anders wordt teruggekaatst. 

De donkere plekken riepen beelden op, zoals een inktvlek test. Sommigen zagen het beeld van een mannetje, anderen de afbeelding van een mannetje met een bos hout op de rug. Zo ontstond het volgende volksverhaal:

Op een zondag gaat Ludegeer hout sprokkelen. Als een priester hem erop wijst dat dat 's zondag niet mag, antwoordt Ludegeer, dat de zondag voor hem net zo'n dag is als de maandag. Als straf wordt hij naar de maan verbannen, zodat het voor hem altijd maandag is.

Als de Maya´s naar dezelfde plekken keken zagen ze echter geen mannetje, maar  een patroon dat leek op een springend konijn.

De maangodin, Ixchel, werd vaak afgebeeld met een konijn in haar armen. Dit verwijst naar de mythe waarin de eerste maan net zo helder scheen als de zon. In een poging het felle licht te temperen gooiden de goden een konijn in haar gezicht.